Pokemon Special Fiction : the End & the Beginning

posted on 12 Feb 2013 21:56 by aquatales in Fiction directory Fiction
Tilte : the End & the Beginning
 
Fandom : Pokemon Special

Pairing : Wataru X Yellow
 
Note : ฟิคนี้ก็แต่ขึ้นเมื่อ 6 ปี่ก่อนเหมือนกัน ไม่ได้รีไรท์ ภาษาเลยอาจจะแปลกๆ ไปบ้างนะคะ จำได้ว่าตอนเขียนคู่นี้นี่เพราะเอียนเร้ดเยลโล่ว์ขึ้นมาอย่างกะทันหัน(ฮา) ไม่แน่ใจว่าจบเลยรึเปล่า คิดว่าถ้ามีโอกาสก็อาจจะได้เขียนตอนต่อนะคะ
 
 
 
 
 
 
"ขอโทษนะ..."
 
 
ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งยืนสนทนากันอยู่ที่ชายป่าโทคิวะ ก่อนฝ่ายชายจะเป็นฝ่ายกล่าวคำขอโทษออกมา หญิงสาวอยู่เงียบอยู่ซักพัก ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่เหมือนกับที่ผ่านๆ มาไปให้
 
 
"ขอโทษจริงๆ นะเยลโล่ว์..." ชายหนุ่มเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
 
 
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเร้ด ขอบคุณที่พูดออกมาตรงๆ นะคะ"
 
 
เร้ดโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะก้าวออะไปจากที่แห่งนั้น ทิ้งให้เยลโล่ว์ยืนอยู่เพียงคนเดียว
 
 
"...แอบฟังคนอื่นพูดแบบนี้...ไม่มีมารยาทเลยนะคะ" เสียงหวานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่เพราะความเงียบสงบของบริเวณนั้น ต่อให้เป็นเสียงเข็มตก ก็ยังดังอยู่ดี
 
 
คนที่ใช้ร่มไม้เป็นที่กำบังตนเองสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดของหญิงสาว
 
 
"ออกมาเถอะค่ะ ไม่ต้องซ่อนอีกแล้วล่ะค่ะ ...คุณวาตารุ"
 
 
"..."
 
 
ร่างสูงค่อยๆ ก้าวออกมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว
 
 
"ทำไม...ถึงรู้ ?" ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องไปยังอำพันคู่สวยอย่างตรงไปตรงมา พลางพยายามที่จะมองข้ามและทำเป็นไม่เห็นน้ำใสๆ ที่คลออยู่ที่ดวงตาของอีกฝ่าย
 
 
หญิงสาวใช้โอกาสที่ฝ่ายตรงข้ามมอบให้ยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ
"แล้วมาตั้งแต่ตอนไหนเหรอคะ ?"
 
 
วาตารุมุ่นหัวคิ้วเล็กน้อย
 
 
"ฉันว่าฉันถามเธอก่อนนะ..." แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก จนชายหนุ่มต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้และเลิกราไปเอง
 
 
"...เอาเถอะ ยังไงฉันก็พอจะเดาออกล่ะนะ ว่าเธอรู้ได้ยังไง" วาตารุถอนหายใจเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีน้ำทะเลเบนไปยังรัตต้าที่ยืนอยู่ข้างตัวหญิงสาว
 
 
"ส่วยที่ถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไร...ก็...ตั้งแต่แรกล่ะนะ" ก่อนจะยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อน้อยๆ นั้น
"อันที่จริง...ฉันต้องบอกว่า...พวกเธอเป็นฝ่ายมาที่นี่ต่างหาก เพระฉันก็อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เช้าแล้ว" วาตารุเอ่ยต่อ
 
 
"...งั้นเหรอ...คะ"
 
 
"...ต่อหน้าฉัน...ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ..." คำเอ่ยเบาๆ ราวเสียงกระซิบ แต่กลับดังชัดเจนยิ่งนักในความคิดของหญิงสาว น้ำตาที่เพียรสะกดกลั้นเอาไว้พรั่งพรูลงมาพร้อมกับความเข้มแข็งที่ถูกทำลายลง
 
 
 
"ฮึก..."
 
 
วาตารุเพียงแค่ยืนมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น มือสองข้างกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์
 
 
'ทำไม...ถึงรู้สึกอยากจะดึงเธอเข้ามากอด ทำไมถึงไม่อยากเห็นน้ำตาของคนๆ นี้ ทำไม...หัวใจฉันถึงปวดแปล๊บแบบนี้ล่ะ ทำไม ?' คำถาม...ที่ชายหนุ่มถามกับตัวเองในใจ ดวงตาสีน้ำทะเลปิดลงอย่างช้าๆ อย่างกำลังหาคำตอบและ...ปิดบังไม่ให้ต้องเห็นน้ำตาของหญิงสาวอีก
 
 
นาน...เนิ่นนาน กว่าดวงตาของชายหนุ่มจะเปิดขึ้นอีกครั้ง แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น...หญิงสาวตรงหน้าก็ยังไม่ได้หยุดร้องไห้ลงแต่อย่างใด
 
 
ดวงตาสีน้ำทะเลเบนกลับไปยังร่างบางอีกครั้งอย่างเจ็บปวด รู้คำตอบของความรู้สึกของตัวเองเป็นอย่างดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้... ก่อนที่จะตัดสินใจถอยออกไปจากบริเวณนั้นอย่างเงียบๆ
 
 
แม้จะบอกว่าถอยออกไป...แต่ทุกๆ อิริยาบทของหญิงสาวตั้งแต่ตนออกไปจากที่แห่งนั้น จนถึงตอนที่ร่างบางหายลับออกไปจากป่า ก็ยังอยู่ในสายตาของดวงตาสีน้ำทะเลคู่นั้นตลอดเวลา
 
 
"...ไคริว..." ชายหนุ่มเอ่ยกับความว่างเปล่าข้างตัว และไม่นานนักกับเสียงกระพือปีกและสายลมที่รุนแรงจะพักผ่านมา มังกรร่างยักษ์ค่อยๆ ลงจอดอย่างนิ่มนวลข้างตัวผู้เป็นนาย
 
 
"...ช่วย...อะไรฉันอย่างทีนะ..."
 
 
--------------------------
 
 
"...อีกแล้วเหรอ ?" หญิงสาวพึมพำเบาๆ กับตัวเอง อย่างอ่อนใจ เมื่อเห็นร่างของโปเกมอนตัวเล็กๆ วิ่งออกมาจากชายป่าโทคิวะพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว เจ้าโกรัตต้าตัวน้อยมองซ้ายมองขวาเหมือนกันกำลังหาบางอย่าง และเมื่อดวงตาสองคู่สบกับ ขาเล็กๆ ทั้งสี่ข้างก็พาร่างน้อยๆ นั่นตรงมายังเธอทันที
 
 
"เฮ้อ..." เยลโล่ว์ถอนหายใจเบาๆ หลังจากลงมือรักษา และปล่อยคนไข้จำเป็นของเธอกลับเข้าบ้านของมันเรียบร้อย
 
 
...เหตุผลที่เธอถอนหายใจแบบนั้น่ะเหรอ ?...
 
 
ก็เพราะตลอดสองเดือนนับจากวันนั้น...
 
 
ไม่รู้ทำไมถึงมีโปเกมอนบาดเจ็บพากันมาหาเธอทุกวี่ทุกวัน ไม่มีขาด อย่างกับรู้ว่าเธอช่วยพวกมันได้อย่างนั้นแหละ
 
 
 
"...กี่ตัวแล้วเนี่ย ?"
 
 
แซ่ก
 
 
เสียงพุ่มไม้สั่นไหวเบาๆ ดวงตาสีอำพันก็จ้องตรงไปนังต้นเสียงทันทีอย่างหวาดระแวง...
 
 
"คงไม่ใช่ว่า..."
 
 
และสิ่งที่เธอกลัวก็เป็นจริงอีกครั้ง...
 
 
หนอนน้อยเคียตาปีทั้งฝูงพากัน...กระดืบมาหาเธอด้วยความรวดเร็ว...เท่าที่ความเร็วในการคลานของพวกมันจะอำนวย และแน่นอน...ทุกตัวบากเจ็บอย่างสาหัสเหมือนกันหมด...
 
 
"~~~"
 
 
เยลโล่ว์ทรุดฮวบลงไปกับพื้นทันทีสองมือยกขึ้นมากุมขมับตัวเองกับปริมาณของคนไข้ระรอกใหม่ ที่เยอะจนน่าใจหาย
 
 
"...ใครมันไปเล่นพิเรณในป่าโทคิวะแบบนี้เนี่ยยยยยย " หญิงสาวโอดครวญ
 
 
ส่วนคนที่หญิงสาวพูดถึงในตอนนี้น่ะเหรอ ?
 
 
ก็กำลังมองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจในป่าโทคิวะที่ไม่ห่างจากบ้านของสาวน้อยที่เป็นพยาบาลของโปเกมอนทั้งป่าไปแล้วเท่าไร
 
 
"ไคริว...พอแล้วล่ะ ต่อไป...ไม่ต้องไปทำร้ายโปเกมอนพวกนั้นอีกแล้วนะ" วาตารุเอ่ยกับโปเกมอนคู่หู
 
 
"ริว ?" ไคริวร้องถามเบาๆ
 
 
"ก็อย่างน้อย...ตอนนี้เธอคนนั้นก็ไม่ได้มีใบหน้าที่เศร้าหมองอีกต่อไปแล้วน่ะสิ"
 
 
คนที่ส่งโปเกมอนบากเจ็บพวกนั้นไปให้หญิงสาวก็คือเขาเองนี่แหละ...
 
 
เหตุผลที่ทำแบบนี้ ?
 
 
ก็เพราะไม่ต้องการเห็นน้ำตาของเธออีกครั้ง และเพราะรู้ว่า เธอ...จะรู้สึกดีขึ้นเมื่อนเห็นโปเกมอนพวกนั้นปลอดภัย เขาถึงต้องยอม...ที่จะรับบทผู้ร้าย...อีกครั้งหนึ่ง
 
 
 
"ริว..." ไคริวร้องออกมาเบาๆ รับรู้ความคิดของเจ้านายเป็นอย่างดี
 
 
"หึ...ไม่ได้หรอกไคริว..." วาตารุยิ้มอ่อนๆ ให้ มือหนึ่งยกขึ้นมาลูบหัวเจ้ามังกรยักษ์อย่างอ่อนโยน
 
 
"ฉันไม่มีสิทธิขนาดนั้นหรอก...ต่อให้อยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอคนนั้นขนาดไหนก็เถอะ แต่สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้...ก็มีเพียงทำให้ใบหน้าที่เศร้าหมองนั้นหายไปเท่านั้น ต่อให้สิ่งที่ได้มาแทนจะเป็นใบหน้ายามโกรธหรือโมโหก็เถอะ แต่นั่น...ก๊ดีกว่าต้องเห็นน้ำตาบนใบหน้านั้นอีกครั้งอยู่ดี..."
 
 
'ใช่...เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะทำให้เธอกลับมายิ้มอย่างเดิมได้ในเวลานี้...
และฉัน...ก็ไม่ได้อยากจะใช้ความอ่อนแอของเธอตอบสนองความต้องการของตัวเองหรอก...'
 
 
ดวงตาสี้น้ำทะเลไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อคิดถึงตรงนี้
 
 
'แต่ว่า...คอยก่อนเถอะนะ...
 
 
ฉันสัญญา...ฉันจะเป็นคนนำความสุขกลับมาหาเธอเอง...'
 
 
"ไปกันเถอะไคริว"
 
 
วาตารุหันกลับไปมองร่างบางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในส่วนลึกของป่าโทคิวะ...อีกครั้ง
 
 
"อย่าพึ่งรีบไปมีใครใหม่แล้วกัน..."

Comment

Comment:

Tweet

ประโยคสุดท้ายของวาตารุเนี่ยะโดนใจสาวๆที่เรามาอ่านในหลายคนเลยน้า.....
อ๋าย...เขินที่สุดไปเลยล่ะ น่ารักเกินไปแล้วนะวาตารุคุง

#1 By loss on 2013-02-13 15:55