[PKS-Fiction] Underneath the Shadow : Silent Agreement Part 1

posted on 30 May 2013 19:16 by aquatales in Fiction directory Fiction

Title : Underneath the Shadow - Silent Agreement

Fandom : Pokemon Special
Genre : NL
Rating : PG
Pairing :  Gold x Crystal
 
 
 

 

-------1-------

 

"ที่นี่...สินะ..." ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งก่อสร้างแห่งหนึ่ง ดวงตาสีทองเหลือบมองอาคารตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยที่แฝงความหงุดหงิดเอาไว้อยู่ลึกๆ เปลือกตาบางปิดลงพร้อมๆ กับเสียงถอนหายใจหนักๆ และคำสบถในลำคอ ก่อนดวงแก้วสีทองทอประกายอีกครั้ง ขายาวก้าวตรงไปที่ตึกตรงหน้าด้วยท่าทีสุขุม สงบนิ่ง ผิดกับอาการลุกลี้ลุกลนไม่สบายใจของคนสนิททางด้านหลังลิบลับ

 

"หัวหน้าครับ...เอาจริง...เหรอครับ" คำถามของผู้ใต้บังคับบัญชา เรียกให้ดวงตาสีทองทรงอำนาจตวัดกลับมามองได้ในทันที ใบหน้าคมคายปรากฏรอยยิ้มขื่น ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ คล้ายจะหัวเราะเยาะตัวเองเสียมากกว่าจะส่งให้กับอีกฝ่าย

 

"หึ...ยังไงก็ถอยหลังกลับไม่ได้แล้วไม่ใช่รึไง...อีกอย่างฉันก็เคยบอกไปแล้ว...ว่าบอสน่ะ ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ตามที่ต้องการนั่นแหละ...”

 

...ใช่...เพราะไม่ว่าตอนนั้นเขาจะตกลงแต่โดยดีหรือไม่ บอสก็ต้องหาทางให้เขารับหน้าที่นี้ให้ได้อยู่ดี...

 

'หมายความว่ายังไงครับ ที่ว่าจะให้ผมไปเป็นตัวแทนเจรจากับบริษัทคู่สัญญาของเราแทนบอสนี่' น้ำเสียงที่บอกชัดว่าคนพูดกำลังพยายามสะกดอารมณ์อย่างสุดฤทธิ์ กับอาการสั่นน้อยๆ ทำเอาคนมองอดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้

 

'ก็อย่างที่เธอได้ยินนั่นแหละนะโกลด์' ดวงตาสีควันวาววับแสดงความถูกใจอาการที่คนเป็นลูกน้องแสดงออกมา จงใจให้คำตอบที่ดูจะไม่ได้ให้ความกระจ่างแก่คนฟังเลยแม้แต่น้อย

 

'ทำไมต้องเป็นผม ให้พี่เร้ดหรือพี่กรีนไปน่าจะเหมาะกว่าไม่ใช่หรือครับ' คนอายุอ่อนกว่าและต่ำศักดิ์กว่าเริ่มขึ้นอยากเอามือขึ้นมากุมขมับตงิดๆ ลมหายใจที่เริ่มยาวและลึกขึ้นทีละน้อยๆ ค่อยๆ ข่มสติ และอารมณ์กลับมาสู่สภาวะปกติ...และคงสำเร็จไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะคำตอบที่ดังตามขึ้นมานั่น!!

 

'ก็แบบนี้มันน่าสนุกกว่านี่นา'

 

'บอส!!!' ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด แล้วก็ต้องสบถออกมายาวเหยียดเมื่ออีกฝ่ายหัวเราะออกมาเต็มที่กับการระเบิดอารมณ์เมื่อครู่ โกลด์ยกมือขึ้นมานวดศีรษะของตัวเองเบาๆ รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ข้างขมับ

 

'ใจเย็นน่า...ที่ต้องเป็นเธอก็เพราะทั้งกรีน แล้วก็เจ้าเร้ดดันติดธุระทั้งคู่น่ะสิ' คนเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้นหลังจากที่หยุดหัวเราะได้แล้ว 'เพราะงั้นก็ช่วยหน่อยแล้วกันนะโกลด์'

 

'แล้วรูบี้... ' ยกชื่อของรุ่นน้องขึ้นมาอย่างหวังจะหาทางรอดออกไปจากภาระที่กำลังจะตกลงมาใส่บ่า

 

‘ไม่อยากไปขนาดนั้นเชียว’ เสียงถอนหายใจที่ฟังแล้วรู้ทันทีว่าแกล้งทำดังออกมาเบาๆ ตามมาด้วยน้ำเสียงอ่อนใจของเจ้าของดวงตาสีควัน 'รูบี้ติดงานอย่างอื่นอยู่เหมือนกันน่ะ เพราะงั้นก็เลยเหลือแค่เธอคนเดียวนี่แหละที่ฉันพอจะวางใจให้ไปเป็นตัวแทนของฉันได้'

 

โกลด์กลอกตาไปมา เลิกคิดที่จะรักษาภาพพจน์และความนอบน้อมไปเป็นที่เรียบร้อย 'แล้วทำไมบอสไม่ไปเองล่ะครับ'

 

และเหมือนว่าคำถามดังกล่าวจะเป็นอะไรที่อีกฝ่ายเฝ้ารออยู่ เมื่อดวงตาสีควันคู่นั้นทอประกายวาบขึ้นทันที แววตาที่ทำเอาคนมองขนลุกเกรียว สองขาก้าวถอยไปข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งประกอบกับรอยยิ้มบางๆ ที่ค่อยๆ แต้มขึ้นมาบนใบหน้าคร้ามนั้นแล้ว ชายหนุ่มก็แทบจะหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไปนอกห้องทันที 

 

...ก็เวลาบอสทำตาแบบนั้นมันมักจะตามมาด้วยเรื่องชวนปวดหัวทุกทีนี่...

 

'ให้ฉันไปเจรจาเอง...ก็ได้นะ...' คำพูดที่ทำให้คนฟังคิ้วกระตุก ...บอสไม่เคยยอมอะไรง่ายๆ แบบนี้... ความคิดที่ทำให้สองขาก้าวถอยหลังช้าๆ รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ

 

'แต่ว่า...ในระหว่างนั้น เธอต้องมาทำหน้าที่แทนฉัน...ตกลงมั้ยล่ะ'

 

...ผิดจากที่คิดเสียเมื่อไหร่... ให้มานั่งแท่นหัวหน้า ทำหน้าที่แทน ระหว่างที่บอสออกไปเจรจา... ถ้าเขาไม่ตายเพราะเอกสารบนโต๊ะพวกนั้น ก็คงได้ตายด้วยฝีมือของรุ่นพี่ที่เคารพอย่างพี่เร้ดพี่กรีนก่อนบอสจะกลับมาแน่ๆ...

 

ใบหน้าที่ซีดลงในทันทีของลูกน้องเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากเจ้าของข้อเสนอ 'เอ้า...ว่ายังไงล่ะโกลด์ ฉันให้ทางเลือกเธอแล้วนะ'

 

หางคิ้วกระตุก หางตากระตุกกับ 'ข้อเสนอ' ที่ว่า อารมณ์ที่ดูจะดับไปแล้วกลับครุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ...ข้อเสนอแบบนี้มันบีบให้เลือกได้ทางเดียวชัดๆ เลยนะบอส!

 

'...งานเจรจาที่ว่านี่มันเมื่อไหร่ครับ... '

 

เจ้าของดวงตาสีควันเลิกคิ้วน้อยๆ 'หืม...แปลว่าตกลงยอมเป็นตัวแทนของฉัน'

 

'แล้วผมมีทางเลือกอื่นงั้นเหรอครับ' แค่นเสียงตอบออกมาพร้อมกับสบถพรืดออกมาอีกชุดใหญ่ ซึ่งก็ดูเหมือนคนฟังจะไม่คิดติดใจเอาความอะไรกับการระบายออกของคนหนุ่มกว่า ...ดีไม่ดีจะชอบใจเสียด้วยซ้ำไปที่สามารถทำให้ลูกน้องหัวเสียได้ขนาดนี้...

 

'พรุ่งนี้เก้าโมงตรง...' เปรยขึ้นเบาๆ หลังจากที่รอให้อีกฝ่ายได้หยุดพักหายใจจากการสบถยาวเหยียดเป็นที่เรียบร้อย

 

'บอสพูดว่าอะไรนะครับ'

 

'งานเจรจาที่ว่าเริ่มขึ้นพรุ่งนี้...เก้าโมงตรง...อย่าไปสายล่ะ'

 

ดวงตาสีทองเบิกกว้าง ก่อนชายหนุ่มจะหลุดตะโกนออกมาอย่างอดไม่อยู่ 'พรุ่งนี้!!! นี่มันไม่กะทันหันเกินไปแล้วนะครับบอส!'

 

เรื่องดักทางให้ยอมรับข้อเสนอน่ะพอทำใจรับได้ แต่เล่นไม่ให้เวลาได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรเลยแบบนี้ เขาจะไม่ยิ่งทำให้งานมันล่มรึไง!

 

ราวกับจะอ่านใจออก อีกฝ่ายเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ 'ฉันรู้ว่าเธอทำได้' ถ้อยคำคล้ายจะให้กำลังใจ หากประโยคที่ตามมาหลังจากนั้นบอกชัดว่าเป็นคำสั่ง 'อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะโกลด์...'

 

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก โค้งศีรษะลงน้อยๆ 'ครับ...บอส... '

 

"หัวหน้าครับ..." เสียงเรียกของผู้ใต้บังคับบัญชาเรียกให้ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง ด้วยการสะดุ้งน้อยๆ น้อยอย่างที่คนทักก็ไม่สังเกตเห็นเสียด้วยซ้ำ "จะเก้าโมงแล้วนะครับ"

 

"อืม" ตอบรับสั้นๆ ดวงตาสีทองปิดลงช้าๆ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นการตั้งสติให้กับตัวเอง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับแววตาที่ฉายประกายจริงจัง

 

...ไม่ว่าเขาจะรับงานนี้มาด้วยความเต็มใจหรือไม่ ด้วยหน้าที่แล้ว...งานที่ได้รับมานั้นเขาจะต้องจัดการให้มันลุล่วงไปได้ด้วยดีที่สุด!

 

เพื่อตอบสนองต่อความไว้วางใจที่ได้รับมา และเพื่อชื่อเสียงของแก็งค์ที่แบกรับเอาไว้ในฐานะตัวแทน ชื่อเสียงของสไปรัลที่เขาจะทำให้มัวหมองไม่ได้อย่างเด็ดขาด!!!

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

แอ๊ด...

 

ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นในสายตาคือร่างโปร่งบางของหญิงสาว...ลูกสาวเพียงคนเดียว ประธานบริษัท ที่กำลังหันหลังให้ และดูจะไม่ได้สนใจกับการมาถึงของตนเลยซักนิด

 

เพราะดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังเอกสารสำคัญของทางบริษัทในมืออย่างไม่มีวี่แววว่าจะละสายตาไปจากมันแม้แต่น้อย เรือนผมสีน้ำเงินที่เคยยาวถึงกลางหลัง ถูกจับรวบไว้เป็นมวยผมตรงกลางศีรษะ ทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาวดูมีอายุมากกว่าความเป็นจริง

 

"คุณหนูครับ..." เอ่ยเบาๆ อย่างไม่ต้องการที่จะรบกวนอีกฝ่าย หากกลับเรียกความสนใจจากหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องได้อย่างชะงัด

 

"...มีอะไรเหรอ...ซิลเวอร์..."

 

ดวงตาสีเงินของผู้ถูกเรียกหลุบลงต่ำ ก่อนจะเอ่ยรายงานกับคนตรงหน้า คำสั่ง...ที่ตนได้รับมาจากท่านประธานบริษัทแห่งนี้โดยตรง

 

"คุณท่านให้มาเรียนคุณหนูว่า การประชุมเช้านี้... เรื่องข้อตกลงกับทางสไปรัล คุณท่านต้องการให้คุณหนูไปเข้าประชุมแทนท่านครับ" สิ้นการรายงาน ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ของหญิงสาวตรงหน้า...เช่นเดียวกับทุกครั้งที่ผ่านมา

 

"อีกแล้วงั้นเหรอ... คราวนี้มีข้ออ้างอะไรอีกล่ะ ติดประชุม มีนัดกับผู้บริหาร หรือว่าจะบอกออกมาตรงๆ เลยล่ะว่าจะไปหาผู้หญิง!!!" ประกายเย้ยยั่นปรากฏขึ้นบนดวงตาสีฟ้าใส หญิงสาวเหยียดยิ้ม อารมณ์มากมายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน ทั้งเจ็บใจ ข่มขื่น รวมทั้งเวทนาต่อโชคชะตาของตัวเอง

 

ใช่...ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่า ข้ออ้างเหล่านั้นมีไว้เพื่ออะไร...

 

พ่อของเธอ... ท่านประธานบริษัทยักษ์ใหญ่อันทรงอำนาจ... สิ่งเหล่านั้นมันก็เป็นแค่หน้าฉากของผู้ชายคนนั้นเท่านั้น ผู้ชายที่ให้กำเนิดเธอขึ้นมา... ผู้ชาย...ที่ทำให้แม่ของเธอต้องร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ผู้ชายที่มักจะมีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าอยู่ข้างตัวเสมอ หญิงสาว...อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

 

"คุณหนู..." ซิลเวอร์กระซิบออกมาเบาๆ ทำไมจะไม่รู้ถึงความทรมานของคุณหนูและนายหญิง...ที่ตนเป็นคนดูแลรับใช้ อย่างใกล้ชิดมาตลอดสิบปี ในตำแหน่งพ่อบ้าน...และเลขาส่วนตัวของคุณท่าน ที่ตอนนี้คงต้องบอกว่า ถูกโอนมาเป็นเลขาส่วยตัวของคุณหนูตรงหน้าแล้วต่างหาก

 

คุณนาย...นายหญิง... หญิงสาวที่เมื่อก่อนมักจะมีรอยยิ้มแต่งเติมอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา รอยยิ้มที่พาให้คนเห็นมีความสุขตามไปด้วย บัดนี้...หลงเหลือไว้เพียงแต่ดวงตาที่เศร้าสร้อย... กับสายน้ำตาที่รินไหลอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

 

ดวงตาสีเงินหันกลับไปมอง หญิงสาวคนเดียวในห้องอีกครั้ง หญิงสาวที่น่าจะเป็นคนที่มีความสุขอยู่รายล้อม ไม่ใช่มีท่าทางอมทุกข์ และรายล้อมไปด้วยความเกลียดชังอย่างที่เป็นอยู่นี่

 

คุณหนูของตนก็เป็นเช่นเดียวกับนายหญิง เปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหลือเค้าเดิม กาลเวลาและสิ่งแวดล้อมโดยรอบ ได้เปลี่ยนแปลงให้เด็กสาวที่เคยสดใสร่าเริงกลายมาเป็นคนจริงจัง และเย็นชา เปลี่ยนเด็กสาวที่เคยวิ่งเล่นตามวัยให้กลายมาเป็นหญิงสาวที่เอาจริงเอาจัง กับการทำงาน แถมยังทำมันได้อย่างดีเยี่ยมเสียด้วย !

 

ตำแหน่งรองประธานบริษัทที่ได้มาเพราะความสามารถ ไม่ใช่เพราะใช้เส้นทางสายเลือดแต่อย่างใดคงจะเป็นข้อพิสูจน์ได้ดีทีเดียว

 

"การเจรจา...จะเริ่มขึ้นตอนเก้าโมงตรงสินะ..." เสียงเรียบเย็นเอ่ยถามเบาๆ น้ำเสียงที่ทำให้ดวงตาสีเงินหลุบลงต่ำ กลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่ผุดขึ้นมาทุกครั้งที่ได้ยินโทนเสียงเช่นนั้น เจ็บทุกครั้งที่ต้องทนเห็นหญิงสาวตรงหน้าปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ท่าทางเย็นชา

 

...เมื่อไหร่กัน...ที่คุณหนูของเขาจะได้กลับมาใช้ชีวิตในแบบที่ควรจะเป็น...เป็นหญิงสาวที่ร่าเริงแจ่มใสสมวัยเหมือนเมื่อกาลก่อน...

 

"ซิลเวอร์"

 

สะดุ้งน้อยๆ ยามที่ได้ยินเสียงเรียก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเผลอเงียบไปโดยไม่ได้ตอบรับคำพูดก่อนหน้า

 

“ครับ กำหนดการของการประชุมคือเวลาเก้าโมงตรง”

 

หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ “แล้วคู่เจรจา...”

 

"บริษัทสไปรัลครับ หนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของเรา" หยุดชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนึกถึงข้อเท็จจริงเพิ่มเติมที่ได้มาของบริษัทคู่ค้า ดวงตาสีเงินฉายแววของความลังเลกับการบอกข้อมูลในส่วนนั้นออกไป อาการชะงักที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตเห็น ด้วยเพราะยังจมอยู่ในห้วงความคิดของตน

 

"เข้าใจแล้ว..."

 

ร่างบางทำท่าจะเดินออกไปเพื่อเตรียมการเจรจาธุรกิจ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงเรียกที่หยุดเอาไว้เสียก่อน

 

“คุณหนูครับ! ผมคิดว่ามีบางอย่างที่คุณควรทราบเกี่ยวกับคู่เจรจาของคุณ”

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

"เชิญทางนี้ครับ" น้ำเสียงเรียบๆ ของผู้นำทาง ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้ที่เป็นแขกสำคัญของที่นี่ ในเวลานี้สนใจซักเท่าไหร่ ผิดกับผู้ใต้บังคับบัญชาของชายหนุ่มที่รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ กับดวงตาสีเงินที่เรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยเปลวเพลิงร้อนแรงอย่างไม่คิดจะซ่อนคู่นั้น

 

ที่สำคัญ... ดูท่าว่า ไฟในดวงตานั้น จะมีเป้าหมายอยู่ที่หัวหน้าของเขาเสียด้วย

 

แต่เหมือนกับว่าหัวหน้าของเขา จะไม่ได้รู้สึกอะไรซักนิด เพราะดวงตาสีทองทรงอำนาจคู่นั้น ยังคงจับจ้องไปยังหาทางที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่คลาดสายตา

 

ต้องเตือน... ความคิดแรกที่เข้ามาในหัว แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เสียงของคนนำทางก็ดังขัดขึ้นอย่างพอดิบพอดี

 

หัวหน้าครั..."

 

"ตั้งแต่นี้ไป ขอให้ท่านไปคนเดียวนะครับ ห้ามมีผู้ติดตามเข้าไป" ซิลเวอร์เอ่ยถึงคำสั่ง... คำกำชับที่ได้รับมากจากคุณหนูคนสำคัญ และต่อให้อยากจะอยากขัดคำสั่งนั้นมากเพียงใด เขาก็รู้...ว่าไม่มีทางทำได้...

 

‘มาเฟีย?’

 

‘ครับ...’ หลุบตาลงต่ำ ‘คุณหนูให้ผมเข้าไปร่วมการประชุมด้วยเถอะนะครับ’ เสนอตัวด้วยความเป็นห่วงในสวัสดิภาพความปลอดภัยของคนสำคัญของตน ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าคิดผิดที่บอกเรื่องนี้ให้หญิงสาวรับรู้ หลังจากที่เห็นประกายบางอย่างที่โผล่ขึ้นมาในดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น

 

 ‘ขอบใจที่บอกเรื่องนี้นะซิลเวอร์’ รอยยิ้มเย็นที่แต้มขึ้นมาบนใบหน้าหวานทำให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย ...เขากลัว... กลัวใจของคนตรงหน้าในตอนนี้เหลือเกิน...

 

‘คุณหนู...’

 

‘แล้วก็...ฉันจะเข้าไปคนเดียว...’ เอ่ยชัดพร้อมสั่งย้ำด้วยความจริงจังจากสายตาที่เบือนมามอง

 

ดวงตาสีเงินเบิกกว้าง ‘คุณหนูครับ!’

 

ผู้ชายคนนั้นยกการประชุมครั้งนี้ให้ฉันจัดการ...เพราะงั้นฉันมีอำนาจสูงสุดในเรื่องนี้’ น้ำเสียงเย็นเหยียบที่บาดลึกถึงหัวใจ โดยเฉพาะเวลาที่ดวงตาสีฟ้าใสถูกฉาบไว้ด้วยความเกลียดชังที่เห็นได้อย่างชัดเจนยามที่เอ่ยถึงบุคคลดังกล่าว

 

ความเย็นชาที่มีต่อบิดาผู้ให้กำเนิดของหญิงสาวนั้นเป็นอะไรที่เห็นได้จนชินชาไปเสียแล้ว และดูเหมือนคนตรงหน้าก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับความห่างเหินนี่ ไม่สิ...อาจจะชอบมันเสียด้วยซ้ำ...

 

ซิลเวอร์มองท่าทางของหญิงสาวด้วยสายตาเจ็บปวด ปวดใจเหลือเกินที่ต้องเห็นท่าทาง...เห็นสายตาเช่นนั้นจากคนที่เขารัก... ดวงตาสีเงินปิดลงช้าๆ ...ที่ผ่านมา...เขามองว่าคนตรงหน้าเป็นเหมือนน้องสาวมาตลอด...เพราะอย่างนั้นถึงได้เจ็บ....เวลาที่เห็นท่าทางไม่มีความสุขแบบนั้น

 

มันดูไม่เจียมตัวเลย...ที่คิดจะเอาตัวเองไปเป็นเหมือนพี่ชายของอีกฝ่าย...

 

ปลายนิ้วเรียวที่เอื้อมมาแตะเบาๆ ที่หน้าเรียกให้หันมามอง ก่อนจะได้เห็นกับดวงตาสีฟ้าใสที่จับจ้องมาอยู่ก่อน...สายตาที่ที่ละมุนลงกว่าเดิมมาก ...นั่นเป็นครั้งแรก...ที่ได้เห็นสีของท้องฟ้ายามไร้เมฆหมอกมาบดบัง...

 

‘ฉันฝาก...คุณแม่ด้วยนะ...ซิลเวอร์’

 

‘ครับ...’

 

รอยยิ้มอ่อนบางแต้มขึ้นมาบนดวงหน้าหวาน หากก็เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะเปลี่ยนกลับมาเรียบเฉยเหมือนกับปกติ ‘จำไว้...จนกว่าการประชุมจะจบ...ห้ามให้ใครเข้ามาทั้งนั้น...’

 

"หมายความว่าจะให้ฉันเข้าไปแค่คนเดียวสินะ...ไม่มีปัญหา..."

 

เสียงตอบรับของมาเฟียหนุ่มช่วยเรียกให้สติกลับมาที่ปัจจุบันอีกครั้ง ไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าทุกการกระทำของตัวเองนั้นอยู่ภายใต้การสังเกตของดวงตาสีทองของอีกฝ่ายตลอดเวลา

 

ความเปลี่ยนแปลงเพียงน้อยนิดที่เกิดขึ้นทำให้โกลด์รู้สึกถึงความผิดปกติ หากก็เลือกที่จะเงียบเฉย ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปพยักหน้าน้อยๆ ให้กับคำพูดของเลขาหนุ่ม สองขาที่กำลังจะก้าวออกไปตามทางที่ได้รับการบอกต้องหยุดด้วยเสียงที่ดังขึ้นของผู้ติดตามของตัวเอง

 

"หัวหน้าครับ !"

 

"อะไรอีกล่ะ" ตวัดสายตากลับไปมองด้วยความหงุดหงิดเล็กๆ หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันน้อยๆ ยามเหลือบมองเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ ...ถ้าไม่รีบไปเขาจะสาย... และมันคงดูไม่ดีนัก ถ้าจะปล่อยให้อีกฝ่ายรอในการเจรจาที่กำลังจะเกิดขึ้นนี่ ใช่...ไม่ดีเลยกับภาพพจน์ทั้งของเขาและของแก็งค์ที่ส่งเขามาเป็นตัวแทน

 

"หัวหน้าจะไปคนเดียวจริงๆ เหรอครับ"

 

ดวงตาสีทองทอประกายวาบกับคำถามที่ได้รับ ชายหนุ่มยิ้มเย็น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบ แบบที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

 

"ฉันจำไม่ได้ว่า เคยสอนให้ลูกน้องของตัวเองละเมิดกฎและข้อตกลงที่มีขึ้นระหว่างการเจรจานะ"

 

ใช่... ไม่ว่าจะเป็นการเจรจาระหว่าง ใคร กับ ใคร ก็ตาม ทุกๆ ครั้งที่มีการเจรจาเกิดขึ้น มักจะต้องมีกฎและข้อตกลงของแต่ละฝ่ายอยู่เสมอ ข้อตกลงที่ทำให้ตัวเองไม่เสียเปรียบเกินไปนัก ในการเจรจาในแต่ละครั้ง

 

คนโดนตำหนิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ข ขอโทษด้วยครับหัวหน้า..."

 

"เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะยกให้ เพราะเห็นแก่ว่ามัวแต่ติดใจเอาความ ฝ่ายเราจะไปสายในการเจรจาครั้งนี้... ซึ่งนาย...ก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเท่าไหร่หรอกใช่มั้ย" โกลด์ถามด้วยน้ำเสียงต่ำๆ กับดวงตาที่ลดอารมณ์ลงจบกลับมาเรียบเฉยดังเดิม

 

"คะ ครับ"

 

ชายหนุ่มถอยหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาซิลเวอร์แล้วก้มหัวลงน้อยๆ แทนการเอ่ยคำขอโทษที่เสียมารยาทต่อหน้าอีกฝ่าย

 

ทางนี้" คำถามสั้นๆ ที่เหมือนกับการถามยืนยันเส้นทาง

 

"ครับ ห้องที่อยู่สุดทาง ด้านขวามือนะครับ"

 

"เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก..." เอ่ยเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าไปตามทางอย่างเร่งรีบ โดยมีสายตาสองคู่มองส่งไปจนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นหลังกว้างนั้นอีกต่อไป

 

สิ่งที่คนที่อยู่เบื้องหลังอย่างทั้งคู่ทำได้ มีเพียงแค่การภาวนาเท่านั้น ภาวนา...ถึงความสำเร็จ...ถึงความปลอดภัยของผู้เป็นที่รักทั้งสอง

 

"ห้องนี้...สินะ" ดวงตาสีทองมองประตูไม้สลักลวดลายแบบเรียบๆ ที่อยู่ตรงหน้านิ่ง ถอนหายใจแผ่วเบา มือหนาเอื้อมออกไปดึงบานประตูให้เปิดออกอย่างช้าๆ และได้รับคำต้อนรับสั้นๆ ...ที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย

 

"คุณมาสาย..."

 
.
 
.
 
.
 
TBC.
 
=====================================
Talk
 
เปิดตัวอีกครั้ง หลังจากเอาไปเก็บตัว(?)รีไรท์อยู่นาน สำหรับคนอ่านแล้วรู้สึกคุ้นๆ ตาก็ไม่ต้องแปลกใจนะคะ ฟิคเก่าเอามาเล่าใหม่ ปัดฝุ่นเปลี่ยนชื่อพร้อมกับตบเนื้อหาเล็กน้อยให้เข้าที่เข้าทางกว่าเดิมค่ะ
 
...คู่อื่น...?
 
รอคู่นี้จบก่อนนะคะ (,,o v <)/

Comment

Comment:

Tweet